Sprookjes en zo...
Deel 1
In een stad hier niet zo ver vandaan, speelde zich nog niet zo heel lang geleden een bijzonder verhaal af. Niet zomaar een verhaal, eerder een sprookje dat eventueel wel echt gebeurd zou kunnen zijn.
Jaren geleden studeerde een jongedame af als onderwijzer. Haar doel was om les te geven in het ‘bijzonder onderwijs’, het liefst aan kinderen met autisme.
Begin jaren 2000 was er echter een overaanbod aan leerkrachten die aasden op een weinig aantal vrije plaatsen binnen de scholengemeenschap.
Om één of andere reden had de twintiger het geluk één van deze plaatsjes te mogen invullen. Ze kon direct voltijds aan de slag in een basisschool.
De eerste jaren liepen echter niet altijd van een leien dakje. Een aantal keren moest de jongedame haar opdracht onderbreken ten gevolgen van burn-outs of door opflakkeringen van haar anorexia die ze als wijze van souvenir veilig had opgeborgen in haar lichaam als houvast in tijden van chaos en drukte.
Deel 2
Controle hebben over dat ene cijfertje op die digitale weegschaal, gaf haar telkens genoeg energie de dagen door te komen in een voor haar – op dat moment nog – onvoorspelbaar poppenspel waar ze duidelijk de touwtjes nog niet van in handen had.
Want zo voelde het al heel haar leven. Naar school gaan, gaan werken, bij vrienden zijn,... alles was één grote show, een toneelstuk, waar je telkens een andere rol kreeg die ze keer op keer opnieuw moest aanleren.
Zoals bij het echte acteerwerk moest ze zichzelf ook inwerken in die nieuwe rol: observeren, analyseren, kopiëren,... Technieken die de jongedame al vlug onder de knie kreeg. Zo vlug trouwens dat ze al op zeer jonge leeftijd zichzelf ook typecastte als manager.
Echter was het meisje in die tijd nog fan van Doornroosje die bij de geboorte betoverd werd door de boze heks, Malafide...
Voor de Disney-onwetenden onder jullie (ja hoor, voel maar even een diepe schaamte) wil ik als verteller even schetsen dat Malafide een prachtige jonge vrouw was met een oprecht hart, die een idyllische jeugd had in een vreedzaam en bosrijk koninkrijk. Tot op een dag er een leger binnenviel en de harmonie van het land in gevaar bracht.
Malafide wordt de vurigste beschermer van het land, maar wanneer ze uiteindelijk meedogenloos wordt verraden begint haar oprechte hart in steen te veranderen.
Malafide is uit op wraak en moet het in een heftige strijd opnemen tegen de opvolger van de binnenvallende koning, met als gevolg dat ze een vloek uitspreekt over zijn pasgeboren dochter Aurora.
Ik moet u niet uitleggen dat het meisje zichzelf wel herkende in Malafide.
Het feit dat deze jonge vrouw zo puur en oprecht de pedalen verloor bij chaos en onmacht, voelde zeer herkenbaar aan.
Deel 3
Door deze film als ‘basis – observatiemateriaal’ te nemen lukte het haar deze acteerrol in het echte leven met glans te doorstaan.
Als ‘malafide manager’ legde ze haar eigen lat jaren lang zeer hoog. Ze moest en ze zou meedraaien in de maatschappij.
De jongedame nam met glans de rol op van -steeds voor iedereen klaarstaande- vriendin, vlijtige studente, alerte behulpzame passante, bezorgde kleindochter, ideale (schoon)dochter,...
Tijdens de lessen op school wou ze uiteraard zeer aandachtig zijn, geen opmerkingen krijgen, want dat hoorde niet. Maar ondertussen was ze ook bezig met zowel de leerkrachten als haar klasgenoten te observeren en te analyseren. Was er tijdens de les een bepaald dispuut tussen leerlingen en/of leerkrachten geweest, wist ze nadien wie het bemoedigende schouderklopje moest krijgen, wie ze moest betrekken tijdens een gesprek, wanneer ze best het onderwerp van een gesprek moest doen keren, bij wie ze de volgende ochtend moest checken of de nachtrust wel optimaal was,...
Met resultaat dat de bezorgde, jonge dame ’s avonds boordevol schuldgevoelens zat, niet voldoende gedaan te hebben voor haar medemens in situaties waarvan ze eigenlijk aanvankelijk niets mee te maken had.
Maar ze had als malafide manager één regel die haar later de das om deed: observeer, analyseer en kopieer zodanig dat iedereen het naar zijn zin heeft! Je mag geen droevige gezichten zien, geen boze of luide stemmen horen en geen onverwachte lichaamstaal observeren. Doe je dit toch, pas je niet in onze maatschappij...
Faal je hier in, stel je mensen teleur.
Aan de hand van deze opgelegde regel spartelde ze haar eerste jaren als leerkracht door.
Waar ze in het begin nog flauw viel tijdens oudercontacten, bespeelde de dame een aantal jaren later zodanig de touwtjes dat het schoolgebouw haar hele podium werd.
Deel 4
Ondertussen mocht Lizzy, want zo heette de dame, ook thuis royaal proeven van een gezinsleventje met een aantal extra obstakels op haar pad.
Vijftien jaar geleden werd er namelijk in een klein arbeidershuisje een prachtig, goedlachs meisje geboren.
Laten we dat meisjes op goedvallen uit Lucie noemen.
55cm puur genot, 3kg en 330g volop vreugde, 6 maanden ouderschapsverlof 'zalig genietend',...
Zowel haar mama als papa waren opslag verliefd op haar.
De eerste zes maanden gingen zorgeloos voorbij: Papa gaan werken, mama thuis met de kleine spruit, die op haar beurt zorgeloos alle harten deed smelten.
Ze zouden het perfecte instagramgezinnetje kunnen zijn, dat mooi elke mijlpaal via sociale media kon registreren en dit in die zalige zes maanden van hun kleine prinsesjes sprankelende leven.
Een goede eter, perfecte slaper, lacht naar de mama, maakt geluidjes… Kortom, alles verliep volgens het boekje.
Die prachtige gekleurde plaatjes met jaloersmakende filtertjes die alle
gelukzalig stapjes zouden vatleggen voor later, werden al snel gebundeld in een stoefboekje voor de grootouders.
Na zes maanden heerlijk genieten, moest de mama van de kleine spruit terug aan het werk.
Het meisje, werd op 1 september 2011 in de crèche naast mama’s werk afgezet.
Na een weekje crèche werd het insta’gezinnetje plots wakker geschud. Hun voordien – steeds zo rustige en goedlachse dochter – werd op een mum van tijd een wervelwind aan emoties, een vat vol verrassingen, maar werd jammer genoeg ook om de haverklap ziek.
Maar sprookjesgewijs – alsof er een goede fee zich met gemoeid had – was Lucie op de crèche, steevast haar voorbeeldige zelve. Lief, flink, een zonnetje, enthousiast … tot ze thuis kwam.
Eens thuis bij mama en papa, maakte ze elke avond koorts, moest ze meermaals overgeven en sliep de - eerder immers altijd vrolijke - peuter bijna niet.
Deel 5
Toch vertrok deze mama - met dochterlief achterop de fiets – elke ochtend vol goede moed naar het werk en de crèche.
Mama- al gedreven in de nieuwe discipline ‘sussend-fietsen’, zette na de fietstocht haar oogappel - ondertussen al minutenlang krijsend in het fietsstoeltje - af aan de grote bruine poort van de kinderopvang.
Alsof de goede fee haar zelve mama en dochter zou staan opwachten aan die houten poort, veranderde het huilerige meisje bij het aanzien van diezelfde houten poort in een plichtsbewuste peuter.
Op ditzelfde elan gingen de dagen en nachten ‘stilletjes’ aan voorbij. Daar waar de dagen door gebrek aan slaap langer werden, kortten de nachten zienderogen in.
Meermaals werden voor zowel mama als dochterlief de aanwezigheden op respectievelijk de school en de crèche onderbroken. Dit vaak gedurende periodes van een paar weken, soms met langere periodes ten gevolgen van o.a. uitdroging door herhaaldelijk te moeten overgeven in combinatie met een te weinig aan slaap.
Raar maar waar, al deze lichamelijke ongemakken verdwenen, wanneer de kleine meid een aantal dagen thuis bleef in haar veilige maar vooral rustige nest.
In de wereld van haar dochter had Lizzy geen nieuw script nodig om haar weg te vinden. Gaandeweg merkte de jonge mama dat ze dochterlief haar gedrag, haar ziek zijn, haar huilbuien, de talrijke slapeloze nachten,... kon voorspellen.
Lizzy volgde haar gevoel, ging in tegen geboden hulp, scherp snijdende commentaren en goedbedoelde adviezen.
De eerste jaren na Lucie haar geboorte werkte ze hard om het deels uitgeschreven script – hen aangeboden door verschillende hulpverleners – te herwerken.
Op een jaar tijd was ze niet meer enkel een malafide manager, maar ook een malafide moeder.
Voor dokters, een aantal leerkrachten, sommige vrienden en een tal van omstaanders, werkte de jonge mama de problemen zelf in de hand.
De ene dag bedeelden ze haar de rol van zotte moeder, de andere dag veranderden ze haar rol in aandachtsroeper.
Langs haar kant, kon de 'malafide' mama het script zoals het er toen uitzag ook niet toelaten. Ze beet er haar tanden in vast en liet niet meer los.
Deel 6
Na de peuterklas was het kleine meisje volledig uitgeput van de reeds geleverde prestaties op school. Omdat de ouders het onbewerkte schoolscript nog steeds moesten volgen, was de maat vol voor hen.
Weer werden ze op een oudergesprek - aan een jury van leerkrachten, CLB-medewerkers en het revalidatiecentrum onderworpen.
De aanwezige zorgcoördinator (toen 27 jaar) zei zonder blikken of blozen tegen de kinderpsychiater, die als enige ondersteuning naast de ouders zat:
‘Dokter, u moet toch begrijpen, dat ik met al mijn ervaring deze ouders in twijfel trek. Lucie is zo een flinke, voorbeeldige meid op school. De problemen spelen zich enkel thuis af. En trouwens, weet u? De mama zelf is ook niet altijd stabiel geweest in het verleden...’
Om allen even op krachten te komen werd de eerste kleuterklas tot eind januari doorgebracht binnen een ziekenhuisschool, type 5.
Het andere deel van het schooljaar werd gestart in een kleiner wijkschooltje met aanzienlijk minder prikkels.
Want ondertussen had de goede fee de ouders reeds ingelicht over een onomkeerbare toverspreuk die bij de geboorte van kleine Lucie uitgesproken zou zijn.
Geen vloek, zo zou ik het zeker niet willen noemen, maar een spreuk - genaamd autisme – die ervoor zou zorgen dat verwerken van prikkels anders kan verlopen dan wat de maatschappij verwacht.
Omdat de overprikkeling bij Lucie telkens zorgden voor lichamelijke uitval en hele dagen school lopen geen optie was, besloten de ouders in samenspraak met de school en de kinderpsychiater om Lucie halve dagen school te laten lopen.
Maar voor ze dit mocht proberen, moest er toch nog wel eerst even type 9 uitgetest worden.
Want geef toe,voor de insta- pagina van het ministerie van toverkunst, zou het niet mooi staan moest de vooropgestelde tijdlijn niet mooi opgevolgd worden.
Deel 7
Jammer genoeg voor de tijdlijn kwamen in die ‘type 9 periode’ eerder een aantal minder fraaie plaatjes op de voorpagina terecht.
Ik kan u garanderen dat slapeloze nachten in combinatie met overgeven en koorts per direct voor een sepiafilter zorgen op de beeldige plaatjes.
Twee maandjes ‘type 9’ later en menig sepiaplaatjes op de tijdlijn rijker, zorgden er voor dat dochterlief uitviel tot eind december.
Terugkeren naar het reguliere onderwijs binnen de derde kleuterklas was geen optie voor de ouders, maar binnen type 9 blijven zou ook weinig toekomstperspectief bieden voor de kleine Lucie.
Niet dat type 9 geen verademing kan zijn voor vele kinderen met autisme, maar voor het jonge dametje was dat systeem nog te druk.
Gelukkig kwam het gezin opnieuw een goede fee tegen die ervoor zorgde dat de kleine meid, een jaartje vlugger, vanaf januari dat schooljaar kon aansluiten in het eerste leerjaar binnen het reguliere onderwijs en dit met halve dagen.
De leergierige kleuter had zichzelf reeds leren lezen en kon op die manier op eigen tempo wennen aan de lagere school.
U denkt het zelf al, wanneer er een goede fee in het spel is, zal het ongeluk waarschijnlijk al om de hoek loeren.
Dit ongeluk zetelde voornamelijk op dure stoelen in onbereikbare stenen burchten waar voetvolk weinig tot geen toegang kreeg.
Deze vaak onbereikbare groep raadsmannen, want zo komen ze over bij het voetvolk, communiceerden ook op zeer vreemde wijze, die voorheen nog niet bekend was bij de ouders van de kleine Lucie.
Deze bureaucratische conversatie werd later ‘de monoloog’ genoemd.
Terwijl de raadsmannen bleven smijten met dure woorden en hun blinkende kasten trachtten te vullen met talloze holle dossiers, merkten de ouders van Lucie dat hun dochter echter vele talenten had. Naast een pientere jonge dame, had ze ook gevoel voor humor, was ze zorgzaam, had ze oog voor detail en bovenal, was ze een gigantische doorzetter.
Deel 8
Een jaartje jonger dan de andere leerlingen, slaagde ze er in om het eerste, tweede, derde en vierde leerjaar bol te werken met halve dagen school te lopen, aangevuld met bednet en tijdelijk onderwijs aan huis.
De tijdlijn van het Insta’gezinnetje werd die jaren gevuld met een mengeling van vrolijke kiekjes afwisselend met fletse sepia-exemplaren.
De vrolijke kiekjes werden meermaals genomen tijdens prikkelarme momenten, wanneer (de ondertussen al ietwat grotere) meid haar rust had gevonden binnen het veilige warme nest dat begrip toonde voor dat deel dat de maatschappij haar niet kon bieden.
Maar strijdvaardig en met een lach op haar gezicht ging ze elke dag de – voor haar – ongestructureerde, chaotische en veel te luide wereld in.
Ze deed dit goed volgens het ministerie van toverkunst: Ze leerde omgaan met verschillende situaties, pastte zich aan aan wat de maatschappij van haar verwachtte, maakte vriendjes op school en gaf ze weer af na alweer een schoolwissel ten gevolgen van een steeds meer afnemend energiepijl.
Want waar het ministerie van toverkunst geen oog voor had, was dat Lucie elke middag (want hele dagen school waren nog steeds geen optie) thuis kwam als een wrak.
Ze liet dit nog niet zien, want ze moest nog online komen via bednet of onderwijs volgen bij de TOAH-juf.
Maar eens de show was afgelopen, de camera’s stopten met draaien en Lucie weer zichzelf mocht zijn, kwam de dagelijkse weerbots al snel om de hoek kijken.
Koorts maakte plaats voor nachtmerries, overgeven keerde zich om naar maagontstekingen en reflux en als kers op de taart zorgden alle prikkels van de voorbije dag ook nog eens voor een aantal special effects, zoals draaiingen en flauwvallen.
Maar niet getreurd, volgens de raadsmannen deed Lucie het nog steeds geweldig! Ze kreeg zelfs een plaatsje in het holle boek van het ministerie onder het hoofdstuk ‘geslaagde trajecten’.
Een traject dat waar kon gemaakt worden door de specifiek uitverkoren en speciaal opgeleidde équipe die uitgebreide kennis van zaken had aangaande onomkeerbare spreuken.
De ouders van Lucie waren dan ook héél blij en vereerd te mogen vernemen van een externe afgevaardigden, dat er geen hulpvragen waren binnen de klaswerking.
Gelukkig boden ze spontaan aan om de jongedame haar kamer een bezoekje te brengen en te kijken of haar bed wel in de goede richting stond. Want weet u, de ouders hadden hier echt behoefte aan: een gratis make-over van hun dochters veilige haven.
Door het opstapelen van deze lichamelijke ongemakken viel Lucie na het vierde leerjaar dan toch weer uit.
Een grote ontgoocheling voor haar, want in haar ogen had ze gefaald. Voor haar voelde het aan alsof ze niet goed genoeg was.
Zonder het zelf te willen, legde ze haar lat nog wat hoger en werd ze nog perfectionistischer en kreeg ze nog meer faalangst.
Deel 9
Ook Lizzy voelde ondertussen dat heel de situatie zeer veel van haar vergde.
Rond november 2019 kwamen de lichamelijke klachten terug: maagontstekingen, flauw vallen, nachtmerries, spierpijnen, insomnia,...
Op een maand tijd verloor ze ongeveer tien kilo.
Een dik jaar met zeer weinig sociale contacten zorgden ervoor dat ze haar energie terug kon benutten om haar lichaam te laten recupereren.
Lizzy probeerde drie jaar alles om haar darmflora terug op gang te krijgen en haar reflux te onderdrukken.
Bezoekjes van vrienden werden afgebroken door een one-women-show waar ze jammer genoeg al eens de hoofdrol kreeg met haar –ondertussen alom bekende- flauwval-act (Alvast hierbij nogmaals haar excuses aan de collega’s van haar man).
Hobby’s werden meermaals gestart – vol goede moed - maar werden vaak na een paar lessen al onderbroken met de mededeling van de leerkracht: ‘Mevrouw, ik hoop dat het niet door mijn les fotografie komt, maar ik denk dat u in slaap aan het vallen bent.’
Niet onlogisch wanneer je weet dat ze pas vier uur kon slapen na het nemen van een inslaper en twee doorslapers.
Na een helse periode aan recuperatie nam ze geen slaapmedicatie meer en sliep ze ongeveer zes uur per nacht. Ze kwam ook terug haar kilo’s bij (jammer) en de darmflora geraakte terug uit zijn comateuze stand.
De jonge mama kwam ook weer toe aan basisvaardigheden. Ze kon zonder te duizelen fruit voor haar dochter snijden, ze kon zonder draaiingen haar was ophangen,...
Deel 10
Voor het eerst in jaren kon ze eindelijk beginnen dromen om eens iets voor zichzelf te doen. Niet voor een ander...
Lizzy had terug energie om eens samen te gaan fietsen met haar gezin, ze durfde plannen te maken om samen eens te gaan zwemmen. Wel in open water, in een zwembad krijgen ze haar nog steeds niet in...
Energie die wel snel op is. Lichamelijke inspanningen blijven extra rust vragen. Sociale inspanningen zorgen er nog steeds voor dat ze een aantal dagen zo moe is dat ze op die dagen met veel plezier een tweede man in haar leven toe laat...
Welkom Dokter Oetker!! Doe alsof je thuis bent...
En nodig gerust jouw vrienden Mr Proper en Popeye ook uit!
Deze periode heeft haar doen inzien dat ze keuzes moest maken.
Lizzy's dokter vergelijkt haar met een dure Porsche met alles er op en er aan.
Eén probleem…
De Porsche heeft een batterij van een zaklamp.
Daar waar andere raceauto’s hun race gemakkelijk kunnen uitrijden, moeten zij en haar dochter elke pitstop respecteren.
Doen ze dit niet, rijden ze hun carrosserie stuk. Iets wat bij Lizzy ondertussen gebeurde.
Ze besloot dan ook om de wijze raad van de dokter op te volgen en haar job stop te zetten. Een beslissing die zeer hard aankwam.
Met haar verstand wist ze dat dit de juiste keuze was, maar haar hart is hier nog steeds niet klaar voor.
The end!
Reactie plaatsen
Reacties